Sanki dün gibi yazdıklarım. Ne kadar da imkansız geliyordu, düşüncelerimin gerçekleşme ihtimalinin oluşması. Yine bir gece yarısı, sanki 9 yıl öncesi gibi sabaha kadar kod yazıyorum. Ancak yine, bitmedi. Bitmiyor. 2020’ye girdiğimde başarısızlık hissi tüm çabalarıma rağmen düşüncelerimi sarmıştı. Çünkü zamanım aşırı daralmıştı. Bir küresel felaket geleceğini düşünüyordum ama 2 yıl erken geleceğini düşünmemiştim. Bunun salgın olacağını ön görmedim. Tüm küresel ekonomik sistemi etkileyecek bir felaket mutlaka çıkartılacaktı. Tabi ki bunun daha bir başlangıç olduğunu biliyorum. Daha kötü zamanların da gelme ihtimali yüksek. Bu sebepten sıfırdan şartları iyileştirebilmek çok zordu. Şimdi 5.adımı tamamlama arifesinde 6.adıma ilerlerken gelecek dönemi düşünüyorum. Geçmişi düşünmüyorum çünkü tonlarca detaylı anı canlanıyor gözümde ve başımı döndürüyor. Bir değil beş adım ilerlemek takdir edilesi bir kariyer verdi ama huzursuzum. Çünkü altıncı adımı gerçekleştirebilmem için en az 3 yıllık süre gerekli ve benim sadece 17 ayım kaldı. Gerekli bilgiye ulaşsam bile projeyi gerçeğe dönüştürmek bu süre içerisinde imkansıza yakın. Bu kez her zamankinden daha çok yardıma ihtiyaç duyuyorum. Yine kimseden yardım alamayacağımı bilsem de. Yine, başarısız olursam nasıl sonuçlanacağını biliyorum, kendimi teselli sözlerim hazır. Herkes gibi yaşayabileceğim en azından, kısmen rahat uyku uyurum. Başarılı olursam, yine sonuçlar bilinmeyen denklemlerin gerçekleşmesine neden olacak. Düşüncesi bile heyecan verici.